με κοψε την πρωτη φορα αλλα την δευτερη το περασα

ειμαστε σε περιοδο εξετασεων,τουλαχιστον για μερικους. κοσμος πηγαινοερχεται στα αναγνωστηρια και τις βιβλιοθηκες,ψαχνει τις μαγικες σημειωσεις που σε περνανε αυτοματα,για τα μαγικα θεματα που αμα τα λυσεις εχεις εξασφαλισμενη την επιτυχια,συνηθως ρωταμε απο που διαβασες και οχι ποσες ωρες (αυτο ειναι το σημαντικο) για να παρεις αυτο το μαγικο 5+ που σημαινει:

1ον οτι πρακτικα δεν χρειαζεται να ασχοληθεις ξανα με το μαθημα

2ον οτι για να το περασες εχεις παρει τις απαραιτητες γνωσεις

3ον οτι τελικα το περασες και παμε για αλλα

γιατι ομως οι περισσοτεροι κοβονται απο τον καθηγητη και περνανε μονοι τους;

το ξερω οτι υπαρχουν οι καλοι και οι κακοι καθηγητες,αλλα γιατι δεν το γενικευουμε και για τους φοιτητες;ποσοι ερχονται για να περασουν νυχτα;(δηλαδη χωρις προετοιμασια,ουτε διαβασμα,ουτε σκονακι) συνηθησμενες ατακες μπροστα απο αποτελεσματα: "περασα με 5","με εκοψε με 4",τουλαχιστον για μενα προσωπικα ή κοβομαι ή περναω.γεια χαρα.

ιστοριες μεσα απο τα ΜΜΜ

(πριν πω αυτη την ιστορια θα ηθελα να πω οτι σεβομαι τους οδηγους λεωφορειων γιατι δουλευουν κατω απο δυσκολες συνθηκες,αλλα οπως σε ολα τα επαγγελματα υπαρχουν καλοι και κακοι εργαζομενοι)

ειμαι στην σταση λεωφορειου και μετα απο μερικα λεπτα αναμονης περναει το λεωφορειο της αρεσκειας μου,μαλλον εχω καλο γουστο γιατι αρκετοι απο την σταση με ακολουθησαν.μπηκα απο την τελευταια πορτα και στριμωχτηκα και γω μαζι με τους υπολοιπους επιβατες.πρωτη σταση και μια κοπελα πατησε το κουμπι για να κατεβει,η πορτα ομως δεν ανοιξε και αρχισαμε να φωναζουμε μπας και καταφερει να φτασει στον προορισμο της.ο οδηγος δεν ακουσε και ετσι αναγκαστηκε να ξαναπατησει το κουμπι και για να κατεβει στην δευτερη σταση.ομως ουτε αυτη τη φορα ο οδηγος ανοιξε την πισω πορτα (προφανως κατι δεν λειτουργουσε εκει μπροστα) φωναξαμε παλι,ο οδηγος ακουσε και ανοιξε την πισω πορτα και καταφερε η κοπελα να αποδρασει. Καθως το λεωφορειο προχωρουσε για την επομενη σταση παππουδες/ξερολες,χειροτεροι απο δημοσιογραφους σε δελτια ειδησεων αρχισαν να μουρμουριζουν

+ απο μικρος εμαθα να παταω το κουμπι για να κατεβω απο το λεωφορειο,αυτη ακομα να το μαθει;

- η σημερινη κοινωνια τα θελει ολα ετοιμα (τι εννοουσε;)

+ βαριουνται να πατησουν το κουμπι,αλλα δεν βαριουνται να φωναζουν

- μα για να ανοιξει η πορτα πρεπει να πατησεις το κουμπι

αυτο με την πορτα και το κουμπι συνεχιστηκε για αρκετες στασεις και οι παππουδες συνεχιζαν να το παιζουν εξυπνοι.ωσπου ηρθε και η δικης τους η σειρα να πατησουν το κουμπι.πατανε και περιμεναν να κατεβουν.αμ δε,ουτε σε αυτους εκανε την χαρη ο οδηγος

- αααα αναφωνησε ο ενας,δεν δουλευει.οδηγε και την πισω ανοιξε.μα καλα αυτος ο οδηγος δεν εχει παρει χαμπαρι οτι σε καθε σταση φωναζουμε για την πισω πορτα;γιατι δεν παιρνει την πρωτοβουλια να την ανοιξει χωρις φωνες;αναρωτηθηκα.επομενη σταση η δικη μου και επειδη δεν ηθελα να φωναζω αρχιζω να προχωραω στον διαδρομο του λεωφορειο,να λεω και να ξαναλεω συγγνωμη για να φτασω στην μεσαια πορτα που πραγματικα ανοιγει με το πατημα ενος κουμπιου.φτανω στην πορτα που παντα ανοιγει,παταω το κουμπι και περιμενω.μμμμμμμμμμμμμπα ή απο σπασιμο ή απο νευρα ή για σιγουρια ο οδηγος ανοιξε πρωτα την τελευταια πορτα και τις αλλες τις αφησε/ξεχασε κλειστες.¨ανοιγετε και την μεσαια πορτα παρακαλω¨ φωναξα.τι τραβαμε και εμεις οι ταξιδιωτες της πολης;.γεια χαρα.

δεν ειναι υπεροχο;

"τα κιτρινα τριανταφυλλα μιλανε για τη χαρα της ζωης και αποπνεουν αισιοδοξια και ζωτικοτητα, αν και ιστορικο συνδεονταν με την απωλεια του ερωτα,τη ζηλια και την απιστια"

τα παραπανω δεν ειναι δικες μου ερμηνειες γι αυτο ειναι μεσα σε "αυτακια".εγω θα συμφωνησω με την πρωτη ερμηνεια.χαρα της ζωης,αισιοδοξια,ζωτικοτητα.αυτα με συμφερουν αλλωστε.γεια χαρα.

φυσαει αποψε

τις προηγουμενες μερες στην περιοχη μου ειχε δυνατο αερα.ενα βραδυ λοιπον την ωρα που ξαπλωνα για υπνο,την ησυχια διεκοψε ο αερας.κλαδια κουνιοντουσαν,σιδερενιες πορτες χτυπουσαν,γλαστρες επεφταν και εσπαγαν,και γενικα οτιδηποτε κουνιοταν εξαιτιας του αερα εκανε θορυβο. ολοι αυτοι οι ηχοι ηταν χαοτικοι και σε καμια περιπτωση περιοδικοι και επαναλαμβανομενοι.ετσι δεν ειχα προβλημα στο να κλεισω τα ματια μου και σιγα σιγα να αφηνομαι στην αγκαλια του μορφεα.ξαφνικα ομως ο αερας εκανε την εμφανιση του και στα ρουθουνια των ανθρωπων με τους οποιους μοιραζομαι το δωματιο (δυο στον αριθμο),και τοτε ηταν πραγματικα ανυποφορος και ενοχλητικος.φυσικα μιλαω για το ροχαλητο.γκρρρρρ και γκρρρρρ σε καθε εισπνοη και εκπνοη ηταν πολυ χειροτερο απο τα πολλα μποφορ και σφυριζαν εξω με μανια.το κακο ηταν οτι δεν υπηρχε συγχρονισμος και ετσι τα ακουγα ολα εις διπλουν:εισπνοη,εισπνοη,εκπνοη,εκπνοη ή εαν θελετε στην διπλασια ταχυτητα. ευτυχως καποια στιγμη ο αερας εξω απο το σπιτι και κυριως μεσα σε αυτο κοπασε και καταφερα να κοιμηθω και γω.ελπιζω να μην σας τυχει ποτε.γεια χαρα.

αυτα τα παιδια

τι σου ειναι τα παιδια,απο την μια σε τρελενουν με την υπερκινητικοτητας τους και την φασαρια που κανουν και απο την αλλη με μια κινηση τους σε κανουν να χαμογελας.δεν ξερω τι κανατε οταν ησασταν μικροι και καποιος/α σας εδινε ενα μεγαλο ρουφηχτο φιλι αλλα εγω το πρωτο πραγμα που εκανα ηταν να σκουπιστω.το ξερω οτι ειναι αγενεια αλλα δεν μπορουσα να νιωθω "φιλημενος".αυτο εκανε και ενα παιδακι σημερα στο δρομο,αφου η μητερα του του εστειλε ενα φιλακι (ξερετε φιλησε τα χερια της και του το εστειλε), εκεινο αμεσως σκουπιστηκε.ακομα και απο αποσταση ενιωθε "φιλημενος".γεια χαρα.

περασε η μπορα

¨περασε η μπορα περασε¨ οπως λεει και στο γνωστο του τραγουδακι ο νικος ζιωγαλας μαζι με την αναστασια μουτσατσου.η ατυχη μερα μας τελειωσε,σημερα ξημερωνει μια καινουργια, γεματη τυχη.ομως πρεπει να σας ενημερωσω οτι για το 2007 μας περιμενει ακομα μια τριτη και δεκατρεις και αυτη ειναι τον νοεμβρη.μην ανησυχειτε αργει ακομα.εχετε μπροστα σας 8 μηνες.απολαυστε τους χωρις αγχος.γεια χαρα.

save . . .

ειχα σκεφτει τι θα γραψω στο επομενο κειμενο που θα δημοσιευα. καθομουν στο pc μου και το εγραφα.δεν ειχα ιδεα ομως οτι τελικα δεν ηταν γραφτο να διαβαστει και απο αλλους εκτος απο μενα.παροτι ειχα γραψει αρκετο κειμενο δεν το ειχα αποθηκευσει και ξαφνικα μια πτωση τασης εκανε την οθονη να σβησει και το κειμενο να χαθει απο την μνηνη του υπολογιστη.κριμα,και πιστευω οτι το αποτελεσμα ηταν κατι καλο.προσπαθω ακομα να θυμηθω τα ακριβη λογια που ειχα χρησιμοποιησει.δεν μου ερχονται στο μυαλο.εκεινη την στιγμη ειχα συναισθηματικη φορτιση και οι σκεψεις μου γινοντουσαν ευκολα λογια.ισως τελικα δεν ημουν ετοιμος για το πρωτο μου ¨σοβαρο¨ κειμενο ή ακομα χειροτερα η ιδεα της δημιουργιας ενος blog να μην ηταν τελικα τοσο καλη.την επομενη φορα παντως θα κανω save σε καθε μου λεξη.γεια χαρα.