Τρίτη 18 Οκτωβρίου 2011

Άοπλη σκοπία...

...άσκοπη οπλιά

Τύπος από ανέκδοτο

Δεν ξέρω εαν ξέρετε το ανέκδοτο με τον γυναικολόγο που είχε ένα δόντι στην ταμπέλα έξω από το ιατρείο του και όταν κάποιος μπήκε μεσά για ένα σφράγισμα ρωτήσε τον γιατρό γιατί έχει δόντι και ο γιατρό έθεσε το ερώτημα "τί θέλετε να βάλω κύριε;" (το πιάσατε το υπονοούμενο;) Η δική μου ιστορία δεν είναι τόσο shocking, ήταν ένας κυριούλης που κρατούσε μία συσκευασία βουτύρου που είχε κλαδιά από ελιά απάνω και με ρώτησε εαν έχει ελιές μέσα και απάντησα οτι έχει βούτυρο και αμέσως σκέφτηκα το ανέκδοτο

Σάββατο 15 Οκτωβρίου 2011

Ωραία μέρα/γεμάτη μέρα

Κύριακη πρωί, ξύπνησα γύρω στις 7:30. Φόρεσα τα χακί μου και πήγα στο εστιατόριο για πρωινό. Ήπια ένα ποτήρι γάλα και έφαγα δύο φέτες ψωμί με μαρμελάδα και βούτυρο. Επέστρεψα στον θάλαμο όπου ένας παλιός έχωσε όλους του νέους για καθαριότητες, εγώ δεν έκανα τίποτα, ούτε έχωσα αλλά ούτε βοήθησα. Πήγα στο κυλικείο και χάζευα. Μέτα χάζεψα λίγο ακόμα και μετά πηγά πάλι στο εστιατόριο που είχε ένας φιλός αγγαρεία λάντζα. Τον κοροϊδέψαμε λίγο την ώρα που έτριβε, κάποιοι τραβούσαν και βίντεο, πλάκα είχε. Του δίναμε συμβουλές για το πως φεύγει η ομελέτα από το ταψί. Στο τέλος πάντως το ταψί άστραφτε. Ανάφορα δεν κάναμε. Γύρω στις 10 παίξαμε μπάσκετ στο γήπεδο της μονάδας στο οποίο οι μπασκέτες ήταν τσιμεντένιες. Στις 11 είχαμε εξόδο. Κάτσαμε σε ένα μπουγατσάδικο με τον θήτα και τα είπαμε αρκετή ωρίτσα. Μέτα πήγα για λίγο να κοιτάξω κάτι στο ίντερνετ και στην συνέχεια για καφέ με παιδιά από την μονάδα. Ύστερα ξανά για λίγο ίντερνετ και γύρω στις 6 το απόγευμα επέστρεψα στην μονάδα να δούμε αγώνες ποδοσφαίρου με τον καψιμιτζή μέχρι τις 11 το βράδυ. Μία ωραία γεμάτη μέρα.

Αξιώματα

Άλλος είναι θαλαμάρχης εγώ είμαι σαλαμάρχης...

Στρατο-λογια vol7

Κατακαλόκαιρο, πρώινη αναφορά σαββάτου, το πρόγραμμα κανονικά έχει αθλοπαιδιές και ένας αρχιλοχίας αναρωτιέται "γιατί δεν υπάρχει πισίνα για τις καλοκαιρινές αθλοπαιδιές..;"

ΜΠΛΙΑΧ!!!!

Μία γάτα ψάχνει μέσα στα σκουπίδια να φάει..τί να υποθέσω όταν της δίνω ένα από τα λουκάνικα που ήταν για το βραδινό μας και ούτε καν το μυρίζει;

Η μοναξιά του θαλαμοφύλακα