Ρωγμές

Στίχοι: Διονύσης Τσακνής
Μουσική: Διονύσης Τσακνής
Πρώτη εκτέλεση: Διονύσης Τσακνής

Μονάχος στην πόλη, βαθιά νυχτωμένος
σκοπός και ελπίδα καμιά.
Συνήθειες χρόνων, και κόπος χαμένος
αλήτης καιρός με χτυπά.

Γυρίζω σαν σβούρα, στο ίδιο σημείο
κραυγές ενοχής και θυμού.
Ακόμα και ο έρωτας, μου φαίνεται αστείος,
Eπαίτης θεός του συρμού.

Και μοιάζει η αλήθεια μου πελώριο ψέμα
σε τοίχο η φωνή μου χτυπά,
Ανοίγω τα μάτια σηκώνω το βλέμμα
ξημέρωσε κι έξω φυσά.

Αμέτρητες πόρτες στην πλάτη μου κλείνουν
ρωγμές στο κορμί μου παντού.
Και εγώ ξενυχτάω φουμάρω και πίνω
μ' αυτό το ρεφρέν του χαμού.

Και μοιάζει η αλήθεια μου πελώριο ψέμα
σε τοίχο η φωνή μου χτυπά,
Ανοίγω τα μάτια σηκώνω το βλέμμα
ξημέρωσε κι έξω φυσά.

Ταξίδι πικρό σε άγνωστα μέρη

στους δρόμους του νου θα χαθώ.

Στροφή επί τόπου απλώνω το χέρι

χιονίζει, τοπίο υγρό...

Και μοιάζει η αλήθεια μου πελώριο ψέμα

σε τοίχο η φωνή μου χτυπά,

Ανοίγω τα μάτια σηκώνω το βλέμμα

ξημέρωσε κι έξω φυσά.

(στο κειμενο υπαρχουν τονοι και κεφαλαια παροτι εγω δεν βαζω γιατι ειναι απο την δευθυνση http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=4187 )

ειναι ενα τραγουδι που μου αρεσει πολυ και το αφιερωνω σε εναν καλο μου φιλο που σημερα ξημερωματα θα πεταει για την αλλη μερια του αντλαντικου.καλη τυχη.γεια χαρα

τυχη

τι σου ειναι η τυχη,αδικαιολογητα ρισκα που παντα σου βγαινουν για καλο,μια λαθος κινηση και παρολαυτα ο θεος σου κλεινει το ματι και μαζι με ενα χαμογελο σου λεει,μην ανησυχεις,εγω ειμαι εδω,δεν θα σε αφησω ετσι.αναφερομαι στα παιγνιδια που χρησιμοποιεις ζαρια. στο ταβλι κυριως με ολες τις παραλλαγες του.αμετρητες φορες σε παρτιδες ταβλι εχω υπαρξει θυμα ατυχιας,δεν θεωρω τον εαυτο μου γκαντεμη,απλα σχολιαζω το γεγονος του να εισαι ατυχος σε παιγνιδι με ζαρια.συνηθως τα βαζω με τις δικες μου ατυχες ζαριες παρα με τις τυχερες του αντιπαλου,γιατι πως να το κανουμε καθε δικη μου ατυχια ειναι σημαδι τυχης για τον αντιπαλο.ριχνω τα ζαρια και απλα ξερω οτι θα φερω την χειροτερη ζαρια εκεινη την στιγμη,εαν στην επομενη ζαρια ο αντιπαλος φερει την καλυτερη για εκεινον τοτε εχουμε διπλο σημαδι απο τα ζαρια,οχι φιλε μου,σημερα δεν εισαι απλα ατυχος αλλα και ο αντιπαλος σου εχει την ευνοια της τυχης.διπλο το κακο.ετσι και αλλιως οταν ενας ειναι ατυχος ο αλλος ειναι μπροστα του τυχερος.δεν μπορει να ειναι και οι δυο ατυχοι και να μην κερδισει κανεις.αλλα αλλο να εισαι απλα ατυχος (ατυχιες στις ζαριες σου) και αλλο ειναι σε καθε ζαρια να νιωθεις οτι ο θεος σε βλεπει,γελαει και λεει απο μεσα του,αντε ακομα αντεχεις;ποτε θα τα παρατησεις;οταν συμβαινει αυτο συνιστω ψυχραιμια,παρτο στην πλακα γιατι αλλιως υπαρχει κινδυνος και για σενα αλλα και για τον αντιπαλο (αναφερομαι την στιγμη που απο το νευρα κλεισεις με δυναμη το ταβλι,μακρια τα δακτυλα).επισης εαν εισαι εσυ ο γκαντονε της υποθεσης δοκιμασε το χιουμορ για να ηρεμησουν καπως τα πνευματα και μην επιμενεις για αλλη μια παρτιδα,μπορει τα δικα σου δακτυλα να πιαστουν το ταβλι.γεια χαρα

ελα αλεκο ποσα μπανια εκανες φετος;ποσα;αχαχαχαχαχ

καλοκαιρι,εποχη για βολτες στην παραλια,για μπανιο στην θαλασσα,για παγωτο,για μαυρισμα και ποσα ακομα πραγματα.βρισκομαστε στην τριτη εβδομαδα του αυγουστου.το φετινο καλοκαιρι ξεκινησε νωρις για μενα,ηταν 13 μαιου και γω εκανα τις πρωτες μου βουτιες.οχι οτι εκανα διακοπες,απλα πηγα νωριτερα για μπανιο απο τα προηγουμενα καλοκαιρια.το δευτερο αργησε πολυ,παρα πολυ.δεν θυμαμαι ποτε ηταν ακριβως,το υπολογιζω μετα τις 20 ιουλιου.δυο μηνες μετα.ειμασταν στο αυτοκινητο και κατευθυνομασταν στην παραλια και γω αρχισα να ρωταω τους υπολοιπους ποσα μπανια εχουν κανει.ολοι ειπαν 2-3,4-5 και καποια φιλη σχολιασε,δεν μετραμε πλεον ποσα ακριβως μπανια εχουμε κανει,μεγαλωσαμε για να κανουμε ακομα τετοια πραγματα (χιουμορ εκανε).οκει ειμαι αρκετα μεγαλος για να μετραω ποσες φορες εχω παει για μπανιο αλλα αμα μπορεις να τα μετρησεις στα δακτυλα του ενος χερι σου δεν νομιζω οτι ειναι και τοσο κακο.4 στον αριθμο και δεν προβλεπετε να παει ουτε καν 5.οχι οτι ηθελα να κανω και πολλα περισσοτερα.δεν πρεπει να παραπονιεμαι υπαρχουν και χειροτερα και το ξερω.υπαρχουν ανθρωποι που επρεπε να δουλευουν ολο το καλοκαιρι,σιγουρα υπαρχουν και χειροτερα,αλλα τωρα μαζι μιλαμε.δεν πειραζει,το επομενο καλοκαιρι (το ξερω οτι το καλοκαιρι δεν τελειωσε και οτι εχω καιρο να κανω μερικα ακομα αλλα εχουμε και υποχρεωσεις) θα αργησω να κανω μπανιο για να παει γουρι.γεια χαρα.

πιστη

πιστευα οτι η χθεσινη μερα μου επιφυλαγε μια ευχαριστη εκπληξη,τελικα αυτη δεν ηρθε.ολα εγιναν οπως θα επρεπε να γινουν.κριμα.παντα υπαρχει αυτη η πιστη μεσα μου οταν προκειται για μια ιδεα μου,ειμαι σιγουρος για αυτην,ειμαι πιστος σε αυτην,μεχρι τελικα ή να επιβεβαιωθω ή απλα -οπως σημερα- να διαψευσθω.αυτη η ιδεα ειχε μπει στο μυαλο μου (και πιο πολυ στην καρδια μου) πολυ πριν το καταλαβω.το μυαλο δυσκολευονταν να το μπει στο νοημα της ιδεας,αλλα η καρδια,παροτι αποφασιζει με το συναισθημα και ισως κανει λαθη λογω αυτου,ηξερε τι εκανε.αυτη η ιδεα με εκανε και χθες να πιστεψω στο απιθανο,να περιμενω την ευχαριστη εκπληξη,να εχω πιστη.γεια χαρα

τα φωτα της τηλεορασης

καλοκαιρι,βραδακι,στο μπαλκονι ενος φιλου,καθομαστε,μιλαμε και χαζευουμε.δεξια, αριστερα και απεναντι παραθυρα και μπαλκονια απο τις διπλανες πολυκατοικιες.(δεν χαζευουμε τα παραθυρα).αυτο που μου κανει ιδιαιτερη εντυπωση ειναι το χαρακτηριστικο μπλε φως της ανοιχτης τηλεορασης που φαινεται στα περισσοτερα παραθυρα.οκει και γω βλεπω αρκετα τηλεοραση αλλα μου εκανε κατι αυτη η εικονα.οχι αυτο που λενε οτι χανεις την ζωη σου μπροστα απο μια οθονη (ετσι και αλλιως και γω για να γραψω αυτο μπροστα σε μια οθονη καθομαι),μου φανηκε περιεργο που ολοι ειχαν σβηστα τα φωτα και ειχαν αποκοιμηθει,το πιο πιθανο γιατι η ωρα ηταν προχωρημενη,μπροστα στην τηλεοραση τους.ειχα διαβασει καπου οτι οταν ειναι ανοιχτη μια τηλεοραση δεν μπορουμε να μην την κοιταμε.την παρομοιαζαν με την φωτια που αναβαν οι ανθρωποι και καθονταν γυρω γυρω και ζεσταινοντουσαν.ειναι κατι σαν αρχαιο ενστικτο.εδω ειμαστε λοιπον,στον εικοστοπρωτο αιωνα,στην συγχρονες σπηλιες μας με τις συγχρονες φωτιες που τρεμοπαιζουν.γεια χαρα

με κοψε την πρωτη φορα αλλα την δευτερη το περασα

ειμαστε σε περιοδο εξετασεων,τουλαχιστον για μερικους. κοσμος πηγαινοερχεται στα αναγνωστηρια και τις βιβλιοθηκες,ψαχνει τις μαγικες σημειωσεις που σε περνανε αυτοματα,για τα μαγικα θεματα που αμα τα λυσεις εχεις εξασφαλισμενη την επιτυχια,συνηθως ρωταμε απο που διαβασες και οχι ποσες ωρες (αυτο ειναι το σημαντικο) για να παρεις αυτο το μαγικο 5+ που σημαινει:

1ον οτι πρακτικα δεν χρειαζεται να ασχοληθεις ξανα με το μαθημα

2ον οτι για να το περασες εχεις παρει τις απαραιτητες γνωσεις

3ον οτι τελικα το περασες και παμε για αλλα

γιατι ομως οι περισσοτεροι κοβονται απο τον καθηγητη και περνανε μονοι τους;

το ξερω οτι υπαρχουν οι καλοι και οι κακοι καθηγητες,αλλα γιατι δεν το γενικευουμε και για τους φοιτητες;ποσοι ερχονται για να περασουν νυχτα;(δηλαδη χωρις προετοιμασια,ουτε διαβασμα,ουτε σκονακι) συνηθησμενες ατακες μπροστα απο αποτελεσματα: "περασα με 5","με εκοψε με 4",τουλαχιστον για μενα προσωπικα ή κοβομαι ή περναω.γεια χαρα.

ιστοριες μεσα απο τα ΜΜΜ

(πριν πω αυτη την ιστορια θα ηθελα να πω οτι σεβομαι τους οδηγους λεωφορειων γιατι δουλευουν κατω απο δυσκολες συνθηκες,αλλα οπως σε ολα τα επαγγελματα υπαρχουν καλοι και κακοι εργαζομενοι)

ειμαι στην σταση λεωφορειου και μετα απο μερικα λεπτα αναμονης περναει το λεωφορειο της αρεσκειας μου,μαλλον εχω καλο γουστο γιατι αρκετοι απο την σταση με ακολουθησαν.μπηκα απο την τελευταια πορτα και στριμωχτηκα και γω μαζι με τους υπολοιπους επιβατες.πρωτη σταση και μια κοπελα πατησε το κουμπι για να κατεβει,η πορτα ομως δεν ανοιξε και αρχισαμε να φωναζουμε μπας και καταφερει να φτασει στον προορισμο της.ο οδηγος δεν ακουσε και ετσι αναγκαστηκε να ξαναπατησει το κουμπι και για να κατεβει στην δευτερη σταση.ομως ουτε αυτη τη φορα ο οδηγος ανοιξε την πισω πορτα (προφανως κατι δεν λειτουργουσε εκει μπροστα) φωναξαμε παλι,ο οδηγος ακουσε και ανοιξε την πισω πορτα και καταφερε η κοπελα να αποδρασει. Καθως το λεωφορειο προχωρουσε για την επομενη σταση παππουδες/ξερολες,χειροτεροι απο δημοσιογραφους σε δελτια ειδησεων αρχισαν να μουρμουριζουν

+ απο μικρος εμαθα να παταω το κουμπι για να κατεβω απο το λεωφορειο,αυτη ακομα να το μαθει;

- η σημερινη κοινωνια τα θελει ολα ετοιμα (τι εννοουσε;)

+ βαριουνται να πατησουν το κουμπι,αλλα δεν βαριουνται να φωναζουν

- μα για να ανοιξει η πορτα πρεπει να πατησεις το κουμπι

αυτο με την πορτα και το κουμπι συνεχιστηκε για αρκετες στασεις και οι παππουδες συνεχιζαν να το παιζουν εξυπνοι.ωσπου ηρθε και η δικης τους η σειρα να πατησουν το κουμπι.πατανε και περιμεναν να κατεβουν.αμ δε,ουτε σε αυτους εκανε την χαρη ο οδηγος

- αααα αναφωνησε ο ενας,δεν δουλευει.οδηγε και την πισω ανοιξε.μα καλα αυτος ο οδηγος δεν εχει παρει χαμπαρι οτι σε καθε σταση φωναζουμε για την πισω πορτα;γιατι δεν παιρνει την πρωτοβουλια να την ανοιξει χωρις φωνες;αναρωτηθηκα.επομενη σταση η δικη μου και επειδη δεν ηθελα να φωναζω αρχιζω να προχωραω στον διαδρομο του λεωφορειο,να λεω και να ξαναλεω συγγνωμη για να φτασω στην μεσαια πορτα που πραγματικα ανοιγει με το πατημα ενος κουμπιου.φτανω στην πορτα που παντα ανοιγει,παταω το κουμπι και περιμενω.μμμμμμμμμμμμμπα ή απο σπασιμο ή απο νευρα ή για σιγουρια ο οδηγος ανοιξε πρωτα την τελευταια πορτα και τις αλλες τις αφησε/ξεχασε κλειστες.¨ανοιγετε και την μεσαια πορτα παρακαλω¨ φωναξα.τι τραβαμε και εμεις οι ταξιδιωτες της πολης;.γεια χαρα.